De legende van de gouden beer

Met vriendelijke groet;

Berendientje van Dalen

Schrijfster, tekenares, dichteres, moeder van een prachtige maar ook eigenwijze volwassen (?) vierling, weduwe van een zekere Barteld Jansen, ervaringsdeskundige op vele gevoelig-liggende-terreinen, zelfgediplomeerd speelgoedberenmaakster, grondlegster van de bekende firma GG & GG en daarnaast ook nog eens de officiele woordvoerster van de legendarische Gouden Beer Grote Cloco, wie kent hem niet?

Het boek dat ik aan het schrijven en ook aan het illustreren ben, gaat over een intelligente vrouw die al vanaf haar prille jeugd goed om zich heen heeft gekeken, maar die nog steeds niet helemaal begrijpt waarom alles hier op aarde gebeurt zoals het gebeurt. Die voortdurende strijd tussen mannelijke en vrouwelijke elementen in jezelf en om je heen. Of het eeuwige compromis dat gesloten dient te worden als je een relatie op langere termijn, althans op een leefbare manier, in stand wenst te houden.

Sommige mensen doen het, zonder dat zij er erg in hebben. Zij leveren zichzelf in, ter meerdere eer en glorie van de ander, of in het belang van de lieve vrede, wat op zichzelf niet fout hoeft te zijn natuurlijk. Vooral niet, als je samen kinderen hebt, maar je droogt er op termijn wel van uit.

Dit boek gaat ook over mijn berenfabriekje GG & GG (zie het brombeertje annex het boekensteuntje Maarten, hier boven) over mijn echtgenoot Barteld Jansen, over onze vierling Grietje, Geertje, Geesje en Gratje, over mijn ouders, schoonouders en grootouders en ook wel een beetje over de wereld van de quantumfysica, die in de Bijbel ‘De Heilige Geest’ wordt genoemd. Ik vraag mij af of wetenschappers die wereld zomaar mogen betreden, om atoombommetjes te maken en zo? En mijn antwoord op die vraag is: nee, dat mogen zij van mij niet.

Want wij gaan allemaal naar die wereld toe zodra wij hier op aarde onze laatste adem hebben uitgeblazen. Niemand ontkomt er aan. Als je op een dag zomaar een beetje zielloos en verstijfd naar de binnenkant van je oogleden ligt te staren, waardoor iedereen er van overtuigd is dat je dood bent, dan is dat niet zo. Ik zou bijna zeggen: was het maar waar, want dan hoefde je je nergens meer druk om te maken.

Maar nee hoor. Dan begint het pas en de dood aan de andere kant duurt heel veel langer dan het leven hier op aarde. Als ik atoom-wetenschapper was dan zou ik daar zeer ernstig rekening mee houden. Je moet zuinig zijn op de eeuwig-durende werkelijkheid van de quantumvelden die ook wel de eeuwige jachtvelden worden genoemd, door botte types die geen respect hebben voor het mysterie van Genesis 1.

Het boek dat ik schrijf zou je van mij een literaire streekroman mogen noemen, als je dat zou willen, maar dat hoeft niet hoor. Het is gevoelig, gezellig niet al te oppervlakkig en ook wel humoristisch af en toe. En soms schuurt het een beetje. Bellettrie van de bovenste plank. Dat is het. Of, zoals mijn vier dochters mijn schrijfwerk noemen: bellettrie met een bedenkelijk randje. Wij liggen momenteel met elkaar overhoop maar dat komt wel weer goed. Want ik bepaal wie mijn kapitaaltje straks erft en wie niet. En dat weten zij. O ja.. lucide dromen. Daar gaat het hier ook over en verder lees en zie je het wel.

Ik ga nu eerst maar verder met schrijven en schrappen want anders komt het boek nooit klaar, hoewel dat in zo’n uitzonderlijk geval natuurlijk ook niet echt een ramp hoeft te zijn.

Mag ik jou een mailtje sturen als mijn boek (bijna) klaar is?

* indicates required
Ons gezinnetje citaten-uit-het-boek de legende van de gouden beer -2